Almandyn, jak większość kamieni kolorowych, nie jest oceniany według jednej uniwersalnej skali laboratoryjnej. Terminy handlowe takie jak „A”, „AA” czy „AAA” mogą pojawiać się na rynku, ale są definiowane przez sprzedawców i należy je traktować jako skrót, a nie standard. Znacząca ocena opisuje to, co kamień faktycznie pokazuje: odcień, ton, nasycenie, jasność widoczną od góry, jakość szlifu, czystość, rozmiar, wykończenie powierzchni oraz w przypadku granatów gwiaździstych – siłę asterizmu.

Najbardziej pożądane almandyny unikają dwóch powszechnych skrajności. Nie są tak ciemne, by czerwień stawała się niemal czarna, ani tak blade lub brązowe, by utracić charakter wina. Silny kamień prezentuje nasycone czerwono-burgundowe ciało z wystarczającą przejrzystością, by światło mogło przejść przez koronę, przez taflę lub po wypolerowanej kopule.

Żelazista barwa almandynu nadaje gatunkowi jego charakter, ale jednocześnie stanowi główne wyzwanie przy ocenie jakości. Kamień może być głęboko nasycony, a mimo to wypadać słabo, jeśli ton jest zbyt ciężki lub szlif zatrzymuje światło. Najlepsze oceny biorą pod uwagę cały kamień, a nie tylko jeden atrakcyjny parametr.

Kamień fasetowany, prosty kaboszon i kaboszon gwiaździsty nie powinny być oceniane według tych samych priorytetów. Każdy typ szlifu ujawnia inną moc almandynu: wewnętrzne czerwone światło, wypolerowany kolor ciała lub refleksyjną strukturę igieł.

Szlif jest jednym z najważniejszych czynników wartości almandynu, ponieważ gatunek ten często ma naturalnie gęsty ton. Szlifierz musi zachować kolor, jednocześnie otwierając kamień na tyle, by światło mogło wrócić. Zbyt duża głębokość może uczynić kamień ponurym; zbyt mała może stworzyć blady „okienko”. Najlepsze kamienie wykazują powściągliwość i precyzję.

Almandyn jest zazwyczaj spotykany bez obróbki. Jego czerwony kolor wynika z naturalnego składu i chemii kryształu, a nie z rutynowego podgrzewania czy dyfuzji. Ten względny brak powszechnej obróbki jest jednym z powodów, dla których granat jest ceniony jako prosty kamień kolorowy, choć dokładne badanie i jasne ujawnienie informacji pozostają ważne.

Niektóre tradycje lokalizacyjne mają rozpoznawalne wzory wizualne, ale sam wygląd rzadko dowodzi pochodzenia. Wiarygodne pochodzenie pochodzi z etykiet, zapisów terenowych, udokumentowanych łańcuchów dostaw, badań laboratoryjnych tam, gdzie to stosowne, oraz wiarygodności źródła. Wskazówki wizualne najlepiej traktować jako bodźce do dalszych badań.

Almandyn występuje w wielu częściach świata, od komercyjnych źródeł kamieni po chronione obszary zbierania i klasyczne lokalizacje okazów. Odpowiedzialne zbieranie zaczyna się od legalnego dostępu, szacunku dla zasad sezonowych i starannego oznaczania. W handlu kamieniami odpowiedzialne pozyskiwanie obejmuje także przejrzystość dotyczącą zabiegów, pochodzenia szlifu, deklaracji lokalizacji i tego, czy efekt gwiazdy jest naturalny.

Almandyn ma dobrą trwałość jubilerską, z twardością Mohsa około 7 do 7,5 i brakiem rozszczepialności, ale nadal jest kruchy. Krawędzie, połączenia faset i kopuły kaboszonów powinny być chronione przed ostrymi uderzeniami. Ostrożne obchodzenie się zachowuje połysk, który pomaga ciemnoczerwonym kamieniom pokazać ich najlepsze światło.