Skamieniałości crinoidów zapraszają do mitów, ponieważ ich formy są niezwykle czytelne. Luźna kolumna łodygi może wyglądać jak koralik. Jej centralny lumen może przypominać gwiazdę, kwiat, koło lub małe wycięte drzwi. Polerowany wapień crinoidalny może wyglądać jak pole bladych pierścieni zawieszonych w ciemnej wodzie. Złożona korona może przypominać morskiego kwiata złapanego w nurt.

Te wizualne wskazówki zachęcały ludzi do traktowania crinoidów jako czegoś więcej niż fragmentów skamieniałości. Stały się pamiątkami do kieszeni, koralikami z brzegu, kamieniami-gwiazdami, żeglarskimi talizmanami, szczęśliwymi znaleziskami dzieci i później muzealnymi skamieniałościami edukacyjnymi. Ich siła kulturowa wynika z prostego napięcia: wyglądają delikatnie i ozdobnie, a jednocześnie są dowodem na starożytne zwierzęta morskie i zaginione dno morskie.

Wzdłuż części Wielkiej Brytanii i północnej Europy wietrzejące kolumny krinoidów zbierano z wybrzeży, żwirów rzecznych i kamieni zawierających skamieniałości. Ich kształty przypominające koraliki czyniły je naturalnymi kandydatami na sznury, różańce i przedmioty do kieszeni. W północnoangielskiej tradycji niektóre kolumny krinoidów stały się znane jako korale św. Kutberta, łącząc naturalny otwór i zaokrągloną formę skamieniałości z wyobraźnią pobożnościową.

Opowieści różnią się w zależności od miejsca, ale ich logika jest spójna. Maleńki skamieniały koralik wydaje się gotowy przez naturę; lokalna tradycja dostarcza twórcę. Święci, anioły, modlitwa, burza, przypływ i cierpliwe morze stają się możliwymi wyjaśnieniami, dlaczego brzeg oferuje małe kamienne koraliki oznaczone gwiazdami.

Przezwisko lilia morska dało liliowcom drugie mityczne życie. Żywy liliowiec z łodygą może przypominać kwiat zakorzeniony na dnie morskim, unoszący koronę w nurcie. Skamieniałe korony i wapienie bogate w liliowce łatwo stają się obrazami podwodnych ogrodów, skamieniałych łąk i starożytnych morskich kwiatów zachowanych po wycofaniu się oceanu.

Te obrazy są poetyckie, a nie botaniczne. Liliowce to zwierzęta, ale podobieństwo do kwiatów jest na tyle silne, że kształtuje sposób, w jaki czytelnicy na nie reagują. Płyta z liliowcem przypomina ogród widziany z góry; kolumna przypomina nasiono, gwiazdę lub środek płatka; złożona korona przypomina kwiat, który nauczył się filtrować morze.

Skamieniałości liliowców są naturalnymi podróżnikami. Wietrzeją z wapienia, toczą się w rzekach, spływają na wybrzeża i trafiają do kieszeni. Ten ruch pomógł im stać się kamieniami przejścia w ludowej wyobraźni. Koralik z liliowca mógł oznaczać pielgrzymkę, spacer brzegiem morza, przeprawę, pierwsze znalezisko skamieniałości dziecka lub nadzieję żeglarza na bezpieczny powrót.

Odczyt żeglarza jest szczególnie trafny. Crinoidy kiedyś żyły w prądach morskich; ich skamieniałości pojawiają się teraz jako maleńkie zapisy starożytnej wody. Noszenie jednej to noszenie morza, które stało się kamieniem. Ludowe powiedzenia o dobrej fali, dobrym sprzęcie i stałym wietrze należą do tej praktycznej wyobraźni: nie wielka przepowiednia, lecz codzienna nadzieja, że podróż się uda.

Niech lilie trzymają się mocno, niech wiatr utrzymuje łagodny rytm, niech przypływ pamięta dom, i niech stara podróż morska będzie łaskawa.

Współczesne mity o crinoidach często zaczynają się w muzeach, klasach i sklepach ze skamieniałościami. Dzieci nazywają kolumny przyciskami syren, kwiatami oceanu, pierścieniami gwiazd lub małymi skamieniałościami, które nauczyły się matematyki. Te nazwy nie są starymi tradycjami, ale pełnią prawdziwą funkcję interpretacyjną: czynią głęboki czas przystępnym.

Crinoidy są szczególnie dobrymi skamieniałościami do nauki, ponieważ ich formy zapraszają zarówno do zabawy, jak i precyzji. Kurator może zacząć od gwiazdy w kamieniu, a następnie poprowadzić czytelników ku anatomii szkarłupni, symetrii pięciokrotnej, osadzaniu węglanów, wapieniom skamieniałościowym i starożytnym ekosystemom morskim. Pierwsza nazwa może być zabawna; trwała wartość pochodzi z zrozumienia, co faktycznie zachowuje skamieniałość.

Ludowe nazwy crinoidów warto zachować, ponieważ pokazują, jak ludzie spotykali skamieniałości przed pojawieniem się nowoczesnej paleontologii i jej technicznego słownictwa. Najlepsze teksty łączą starą nazwę z dokładnym terminem skamieniałości.

Ten krótki wiersz pasuje do symbolicznego języka folkloru crinoidów: gwiazda, lilia, nurt, cierpliwość i powrót. Został napisany jako refleksyjny utwór literacki, a nie historyczne twierdzenie.

Gwiazda w kamieniu i lilia morska, uczy mnie cierpliwości nurtu i łąki; pięciokrotny i niezłomny, powstały z piany, prowadź mnie spokojem i zanieś do domu.